Συνέντευξη του DON στον VON

Γνώρισα τον Δον Κιχώτη ντε λα Μάντσα, σε ένα ταξίδι με τρένο πριν από κάποιες δεκαετίες,  πηγαίνοντας προς την Κόρδοβα. Τον ξανασυνάντησα πρόσφατα σε ένα συνέδριο γυμνιστών στη Κόστα Ρίκα. Παρά τα χρόνια που πέρασαν από την πρώτη μας συνάντησα αναγνωρίσαμε ο ένας τον άλλο αμέσως και συζητήσαμε θερμά. Ο Δον Κιχώτης απάντησε σε κάποιες απορίες μου.

-Von: Αγαπητέ Don το ερώτημα που θα ήθελα εδώ και καιρό να σας θέσω είναι γιατί επιτεθήκατε τότε παλιά στους ανεμόμυλους; Μήπως ήταν μια παραίσθηση όπως πολλοί είπαν ή επρόκειτο για ένα συμβολικό επιχείρημα;

-Don: Δεν επιτέθηκα ποτέ στους ανεμόμυλους. Αυτό το αναθεματισμένο καθίκι ο κατά τα άλλα αγαπημένος μου Θερβάντες, επειδή φοβόταν την Ιερά εξέταση, τοποθέτησε με αλληγορικό τρόπο την επίθεση που έκανα στους θεσμούς της Λα Μάντσα. Στόχος μου ήταν οι μυλωνάδες, οι μαυραγορίτες που μαζί με τους τοκογλύφους, τους κτηματίες και τους επισκόπους θησαύριζαν πουλώντας το αλεύρι πανάκριβα στους φτωχούς. Αυτοί έβαλαν στο τέλος τους μπράβους τους να με τουλουμιάσουν στο ξύλο.

-Von: Δηλαδή οι πράξεις αυτές δεν ήταν μια αλληγορία;
Εμείς όταν διαβάζουμε τις περιπέτειές σας έχουμε στο μυαλό μας αυτή την εκδοχή. Το ξέρετε ότι είστε το πρότυπο για τους ιππότες της ελεεινής μορφής;

-Don: Τα ξέρω όλα, αλλά ο έρωτας για τον ιπποτισμό, τις ευγενείς πράξεις, τη Δουλτσινέα σαν έκφραση του γυναικείου φύλλου δεν ήταν παρά το πρόσχημα για το ξεκίνημα της μεγάλης περιπέτειας. Οι άλλοι στη Βρετανία αναζητούσαν το Γκράαλ και κάποιοι πήγαιναν στους Αγίους Τόπους για τις σταυροφορίες. Εγώ επέλεξα ένα προσωπικό δρόμο επιδιώκοντας την αγνότητα που δίνουν οι ιπποτικές πράξεις. Πρόκειται για κάτι πιο αόριστο κι ισπανικό. Να θυσιάζεσαι για μια ευγενική ιδέα.

-Von: Γίνατε όμως το πρότυπο για τους ιππότες της ελεεινής μορφής δεν είναι έτσι;

-Don: Η διαφορά μεταξύ αυτών που είναι σοβαροί κι έχουν στόχο κι αυτών που είναι γελοίοι, είναι ανεπαίσθητη. Θα έλεγα ότι όσους υμνεί η ιστορία τους θεωρώ περισσότερο ελεεινούς γιατί καταστρέφουν τους γύρω τους ενώ εγώ δεν καταστρέφω κανένα.
Έπαιζα μόνο για τον εαυτό μου. Είμαστε όλοι καρικατούρες κατά βάθος.

-Von: Από τότε, την εποχή της μεγάλης περιπλάνησης αλλάξατε καθόλου;

-Don: Βέβαια άλλαξα, τώρα δεν θα έδινα τη ζωή μου, για να αλλάξει η ζωή μου. Η έννοια της θυσίας προϋποθέτει πίστη στους θεούς που αρέσκονται στο αίμα και στο θάνατο. Εγώ έπαψα να πιστεύω στους θεούς και στους ήρωες. Επίσης δεν πιστεύω πια στον βασιλέα όπως εξακολουθεί να πιστεύει ο Χρήστος Ζαμπούνης αλλά συμπαθώ τους αναρχικούς.

-Von: Πως αυτό;

-Don: Έχουν πάρει κάτι από εμένα. Είναι οι μόνοι που αφελώς εξακολουθούν να πιστεύουν στο καλοπροαίρετο της ανθρώπινης φύσης.

-Von: Ο Σάντσο Πάντσα, ο Ροσινάντε δεν σας ακολουθούν πια, πως αυτό;

-Don: Ο Ροσινάντε  έχει ακολουθήσει τη φύση του κι έχει γίνει ποιητής, σας αφιερώνει μάλιστα ένα ποίημα .Όσο για τον κοντό άνοιξε ένα σαντουιτσάδικο στη Βαρκελώνη και μετά μια αλυσίδα σ’ όλη την Ισπανία. Έχει τρελαθεί στα ευρώ και κυκλοφορεί με μπράβους. Παρ’ όλα αυτά ψηφίζει ακόμα σοσιαλιστές γιατί του θυμίζουν την καταγωγή του και την εξέλιξή του. Άλλωστε δεν χρειάζομαι ακολούθους γι’ αυτό που κάνω.

-Von: Τι ακριβώς κάνετε τώρα αγαπημένε μου Don;

-Don: Εκτός από διακοπές, πηγαίνω σε εκθέσεις μοντέρνας τέχνης και παρεμβαίνω στα έργα.

-Von: Δηλαδή τι μπορεί να κάνει κανείς σε ατάκτως ερειμμένες αόριστες συνθέσεις;

-Don: Τίποτε, εκτός από το να αλλάζει τη ροή του ακαθόριστου έργου, δηλαδή τα πάντα.